Вчера моите очи не заспаа

За филмот

Во тивката магла на долината Бека, на границата меѓу Либан и Сирија, некој запалува камион. Во оваа цврсто поврзана бедуинска заедница, младата Гамра исчезнала — можеби се крие, можеби бега. Додека нејзиниот братучед Јасер тргнува да ја пронајде, прегазува човек од ривалско племе. Неговите сестри, Рим и Џавахер, се избрани да заминат во ноќта како жртви за убиениот човек.

Ќе биде ли нивната жртва доволна за да се зачува кревката рамнотежа, или пламенот што е разгорен ќе се прошири низ целото село?

Екипа и улоги

Сценарио и режија: Rakan Mayasi
Кинематографија: Pôl Seif
Монтажа: Louis De Schrijver
Сценографија и костими: Lea Chammas
Снимач на звук: Bassam Lebbos
Дизајн на звук: Lama Sawaya
Микс на звук: Philippe Charbonnel
Колорист: Loup Brenta
Композитори: Abed Kobeissy, Ted Regklis
Косценаристи: Wahid Ajmi, Pôl Seif
Продуценти: Atata, Rakan Mayasi
Улоги: Rim Al Mawla, Jawaher Al Mawla, Yasser Al Mawla

Награди и признанија

Светска премиера — Cannes Un Certain Regard, 2026

За режисерот

Ракан Мајаси е независен палестински филмски автор, кој работи меѓу Брисел и Бејрут. Пораснал во Аман, Јордан, а студирал филм, театар и психологија во Либан. Се обучувал со Абас Кијаростами во Asian Film Academy во Јужна Кореја и магистрирал филм на LUCA School of Arts во Белгија.

Неговиот „Рубама“ бил избран за Локарно во 2012 година. „Бонбоне“ имал светска премиера во Торонто во 2017 година и освоил 35 награди за најдобар краток филм. „Труби на небото“ добил почесно признание за меѓународен краток филм во Торонто во 2021 година. „Клучот“ имал премиера на SXSW во 2023 година. „Yesterday the Eye Didn’t Sleep“ е неговиот прв долгометражен филм, снимен во долината Бека со непрофесионални актери и без сценарио; прикажан е во Un Certain Regard во Кан во 2026 година.

Филмографија

Yesterday the Eye Didn’t Sleep (2026) — дебитантски долгометражен филм
The Key (2023) — краток филм
Trumpets in the Sky (2021) — краток филм
Bonboné (2017) — краток филм
Roubama (2012) — краток филм

Од режисерот

Приказната на мојата покојна баба, која се омажила на четиринаесет години, остана со мене уште од детството. Создавањето на „Trumpets in the Sky“ беше првиот чекор кон таа меморија и кон поинтимен, поетски начин на раскажување.

Се вратив во долината Бека за да ги набљудувам овие традиции однатре. Работата со непрофесионални актери во нивната сопствена средина донесе присуство и автентичност што не можат да се конструираат. Ме интересираше како жената се движи низ структури што често ѝ го одземаат гласот. Филмот постепено се оддалечи од наративната извесност кон пејзажот, времето и емоциите што му се спротивставуваат на јазикот.